|
Geschreven door Erwin Blonk
|
|
Ik ben geboren in het eerste jaar dat Biels en Co werdt uitgezonden. Dat heb ik dan ook niet bewust meegemaakt. Dat kwam toen ik een jaar of 12 was.
Mijn vader was altijd al een bewonderaar van Ko van Dijk, terwijl hij op zichzelf niets had met toneel, of het soort rollen dat Ko speelde. Ook ging zijn interesse meer naar films uit: westerns, oorlog, misdaad, actie en humor. Bij toeval kwam hij de herhalingen van Biels en Co tegen. Hij nam ze op en ik hoorde het voor het eerst toen hij cake aan het bakken was en op zijn draagbare cassettespeler in de keuken ernaar luisterde.
De plaats en het moment staan me nog helder voor de geest. Ik was meteen verkocht en nam automatisch het opnemen over. Soms was het op tijden dat ik op school was. Ik kocht een tijdschakelaar, extra lange cassettebandjes (C-120, om maar niks te missen) en een dubbeldeck cassetterecorder om het over te zetten zonder alles wat ik teveel had opgenomen.
Mijn verzameling moet rond de 100 afleveringen zijn geweest. Ik had er van die kastjes voor waar ik de bandjes in bewaarde.
Ik zie het nog zo voor me, mijn vader, 's avonds in bed, in slaap gevallen met de koptelefoon op zijn hoofd met daaruit zachtjes het typerende stemgeluid van Ko van Dijk. Mijn moeder kon zich er een beetje aan irriteren omdat ze daardoor niet in slaap kon komen.
Mijn vader en ik hadden niet altijd een even goede relatie, soms zelfs uitgesproken slecht. Maar onze gezamelijke en door niemand anders gedeelde liefde voor Biels en Co was een stilzwijgende, niet te verbreken band. Zonder al te veel woorden kwam hij afentoe een andere kast met bandjes 'lenen', en ik keek altijd of hij ze niet door elkaar gooide. Zowel hij als ik hebben elke aflevering tientallen keren beluisterd.
Al de bandjes zijn inmiddels op allerlei manieren verloren gegaan, ik heb nu wel mp3-bestanden van een aantal afleveringen.
Mijn vader is al weer 16 jaar geleden overleden. Biels en Co is een van de dingen die me altijd aan mijn vader zal doen terugdenken, het was iets wat we samen deelden.
Erwin Blonk
 |
